|
آنها سه تن بودند از این فاصلۀ بسیار دور جنسیتی برایشان قابل تصور نبود در سراب پیشانیت پیدایشان شد و زودپیچیدند بر همۀ فضای صورت ماه گونه ات - ماه با سبیل؟! - پچ پچ پچ پچ... نکنی گوش به نجواهای روزمره شان، به آینه هم نگاه نکن عزیزم! و به مردانگی ات شک. دیروز3 بار و امروز 17 بار عاشق ات شدم؛ منهای سالهای پربار زندگی مشترک. + سه شنبه 27 آذر138623:16 میروکیو | 
کنارم بنشین مادر، مادر مادر مادر زیبایم. تو به معنای واقعی کلمه زیبایی، زیبا مادر زیبا و همین سبب شده رشک تمام زنان قبیله را، و احتیاط پدر را! تبسم نکن زیبا! که خنده های از تَهِ دلت با آن دهان گشاد و گونه های برافروخته از شادی، کودکی را می ماند رها، کودکی را می ماند 4 یا 5 ساله؛ که شادیش و غمش بند است به بادکنکها و اسباب بازیها، کنارم بنشین زیبا، « زیبا وعظیم » عظمت مادرا نه ات زیبایی کودکانه ات ومن و زنان قبیله در حسرت بلندی گردنت و فراخی پیشانی ات. مادر زیبا مادر مادر! پدرم مهربان، پدرم با سبیلی اجدادی؛ « کاش مرا بیش از او دوست می داشتی »... و می بوسیدی ام هر صبح هر شام.. زیبا، زیبا با آن چشم های هم رنگِ چشمانِ پدرم و من،... من؟!... من اسباب بازیَم، بادکنکم، تا شادیَت بسته باشد به بالا رفتنم و غمَت، به ترکیدنم. 25/آذرماه/1386 شنبه 7 صبح
+ سه شنبه 27 آذر138622:55 میروکیو |
من شعر می سُرایم و کارم ساخته است شعرم؛ قمار چشم تو را باخته است می شِکنم آیینۀ سپیدِ شعر را پیری، بر زیبایی ام طرح انداخته است... + سه شنبه 27 آذر138622:49 میروکیو |
دست هایی از آنِ نقاش؛ گره می خورند در رنگی نو....حدس بزنید: آبی؟ قرمز؟...با روسری فیروزه ای. نقاش دیگر مست نمی کُند، مست می شود، نعره نمی زند حرف می زند، حرف می زند... تیرو تخته و کمی پارچه،.....بانو؟! نه، این بوم همان است که هرگز رنگ آمیزیش تمام نشده، - و این چهار دیواری دلگیر که سقفی کوتاه هم دارد- دست هایی از آنِ نقاش؛ نقاشی که برف می کشد شیهه می کشد سیگار می کشد همۀ ایام سال را با همان دست ها... .... دست هایی از آنِ بانو؛ سراسیمه احتضار را عقب می اندازند سیاه سفید؛ ، قطع تابلو را یادم نیست، یاد هیچ کس نیست. نقاش کجای داستان پنهان شده؟ با آن تابلوی نیمه کاره از چشم ها و دست ها.... تابلو کجای اتاق پنهان شده؟ - اتاقی که دودمان بانو را به باد داد- حدس بزنید: زیرکتاب ها؟ زیر آوار تابلوها؟ سازها؟ « خطوط دست ها»....... + جمعه 23 آذر138619:42 میروکیو |
-------------------------------- گِلی می شوی.[ + یکشنبه 18 آذر138617:53 میروکیو |
چنان سيب سرخی در دست می فشارمت چنان سیب سرخی كه آب شيرين را از خاك می نوشد تو را می نوشم. در تملكم نيستی نه شبت نه هوايت و نه سپيده دمت نه من تو را با دست هايم محصور نمی كنم كه بوی خوش تو متعلق به تمام سرزمين من است به تمام كاج های بلند سرزمين من. تنها، گاه گاه چنان سيب شرخی در دست می فشارمت چنان سيب سرخی كه آب شيرين را از خاك می نوشد تو را می نوشم. از كوئين چی مالی جايی كه چشم هايت آغاز شدند تا فرونترا جايی كه پاهايت، برای من متولد گشت دانه دانه خاكش را می بويم دانه دانه اش را كه زادگاه من است. پيش از اين شايد مرده بودم من پيش از آنكه بيايی قبل از اينكه عاشقت باشم پيش از اين شايد مرده بودم من. تا تو آمدی و تا دهانت به قلب من بوسه ای زد و تا عشق در من زاده شد. تداعی بوسه هايت از پس خيابانی بلند خيابانی بلند با نام زندگی ادامه ام داد ادامه ام داد چونان مردی مجروح كه دست بر ديوار خود را به كلبه معشوقه اش می كشاند مردی در آستانه مرگی. تا در پس خيابانی بلند تو را يافتم تو را شناختم و من امروز در سرزمين خويش خوشبختم سرزمينی از بوسه هايت و آتشفشان سينه هايت. از کتاب " ابدیت یک بوسه" (صد شعر عاشقانه ی *پابلو نرودا*" + یکشنبه 18 آذر13862:20 میروکیو |
10 /9 /1386 ه.ش 4:10 بعداظهر سگی نکته!! « چهلمین عصرگاهِ باز گشایی چشمانم است.» .درد. « هدف» بودی بانو و نمی دانستی... فاحش ترین اشتباه دنیا را آنروز که به آسمان بیرون از کافه-کافۀ بار اول- نگاهی سرسری انداختی، مرتکب شدی ، بعد مقبول شدی به طبع کسی که خود را « صاحب نظر» معرفی کرد،... رفت... آمد... بوسید،... گفت؛ راست؟! دروغ... -تماشاگران با دهان باز این صحنه را نظاره گرند وتنها نور صحنه بر دهان باز جوانترین آنها، ثابت مانده است، : مردها؛ عشاق طبقه بندی شدۀ عام، « صاحب نظر» اول بوی سیب می داد و خدا، بانو هر دو را دوست می داشت.- - بعد به بیماری دچار شد، خودش را ناخدا میدید حتی به خدا بودن... پس، به دندانهای سفیدش –که حالا دیگر سفید نبود-دست کشید.. - حالا صحنه کاملآ تاریک است، عاری از دندانها- قدر نعمت ندانست و شانس عاشقی از او روی گردان شد... قهرمان به احمقانه ترین شکل ممکن صحنه را ترک می کند... حقیقت برملا می شود: « او از عشاق طبقه بندی شدۀ عام بود » ... صحنه خالیست، ...ورق ها بالا!... وقت تمام است. درد . درد. درد.... ****** 7:30 شنبه شب در خیابان زرد زیر پنجرۀ اتاقم، بزرگترین برگ پاییزی زیر پای موجودات دوپا لگدمال می شود. نه پسر!
من بزرگ شده ام و بلندترم از کشش ذهن تو، بیچاره برگ را بر می دارم...
...
تو کشته ای در من" میل معاشقه" را، ِمی....لی....لی... که وجود خارجی نداشت.
َابلها مَردا !
تو آفریدیش،
و حالا
من
دیگر نمی خواهمَت.
******
10 / 9 / 1386 ه. ش 8 شب
"کاش سگی بودی وفادار نه مردی که بوی پس ماندۀ زنهای بی شمار می دهد، که من؛ مقدس بکارتِ جزء جزءام را، دو دستی تقدیمت کرده ام" منکر می شوم تقدس معاشقه ات را؛ هم اکنون...
+ یکشنبه 11 آذر13861:35 میروکیو |
دوستت دارم بی مدال بی امضای توافق شروعش از بند ناف آنگاه که آمدی با سرفه، پزشک جان! ممنونم از تو و از مادرش. 8 / آذرماه/ 1386 ه.ش چهارشنبه . 1:30 بامداد + یکشنبه 11 آذر13860:16 میروکیو |
جیغ می کشد مردمک گشاد از ناکامی ساده لوحانه ام این باغ راه راه عاریست از هر چیز« فوق العاده ای » و طنین صدای آن مردک، لا به لای « شاخه های تنم » دارد به خاکستری می گراید زنده باد دستی که اولین گل سرخ را بر گونه ام کاشت. 21/ آبان ماه/138۶ ۲ بامداد + یکشنبه 11 آذر13860:13 میروکیو |
|