چه مهمانی تلخیست

                         مهمانی" گوش چپت"

                                      همان که بیشتر می شنود و خرسند تر است؛

عاشق می شوم ،

                و از لاله ی گوشت هم نمی گذرم حتی،

                که من آنرا؛

                              شعری سپید میبینم

                                                    در شرف خلقت در ذهن نویسند ه ای،

نویسنده ای ناشنوا،

                       که زایش هر روزه ی جزء جزاًت را می بیند در خود،

                       و گرداگردت می نویسد و می نویسد و نمی شنود سایش قلمش را

                                                                                                  

بر حفره ی گوش چپت،

                       قلم می رقصد،

                                     نویسنده می رقصد- بی آنکه بشنود حتی عاشق شدنش را-

                    خط می زند، پاک می کند، می د رد هر آنچه که غیر از سپید کاغذ است،...

کلمه به کلمه به مهمانی می رویم

من و قلمم که باز زایشش گرفته،

                                       گوشت حالا....