لبالب تنم پر شده از" سفیدی دندانهایت"

نه سفیدی پیراهن موج دار عروسی ام،

نه! !

این نوشته هم بهتر است سوزانده شود مثل روسپیان قرون وسطی،

یاس رازقی دارد گلی میزاید رو به خورشید نقش شده در سفیدی این صفحه که با هر

اشاره ی انگشتان من ر ن گ عوض میکند،

سفید میشود

"تو" نمیشود

اما دندانهایت چرا.

سبک شده ام مثل پر

سفید نشده ام،

امروز قرار است کیمیاگران جلایم دهند

طلایم کنند

اما من مسینم

نقره ام کنند

سفیدم کنند

سفید میشوم

"تو" نمیشوم

گل داد!

گل داد!

اما...

صفحه دارد سرخ میشود...

وای!

رازقی...دارد می خندد...

مگر ممکن است؟!

صفحه دارد موج بر میدارد...پیراهن عرو...نه!دریا میشود!

کمک!

کمک!

تو که در قایق حمام آفتاب می گیری و به آن زن برهنه در ساحل زُل زده ای!

امان از این گل که خارهایش دستم را امانِ التیام نمیدهد

هی میبُرد

هی سرخ میشود این سفیدی نانوشته...

یک بوسه

دو  بوسه

سه بوسه...

کمک!

دارم غرق میشوم و هیچ پریِ دریاییِ مهربانی این اطراف نیست

چرا برهنه ام؟!

وای!

کسی نزدیک ساحل کمک میخواهد،

انگار قایقش برگشته،

سفیدی ...مه است؟آنهم در این آفتاب!نه...

تویی؟!

"تو "نیستی،

دیروز فهمیدم،

تن من است

تن من،

سراسر پر شده از" سفیدی دندانهایت"...

بوی سوختگی...